clusterhoofdpijn aanval

Clusterhoofdpijn: Een aanval beschreven.

11 Reacties op Clusterhoofdpijn: Een aanval beschreven.

Hieronder beschrijf ik een aanval van clusterhoofdpijn die onbehandeld blijft. Deze beschrijving is gebaseerd op echte herinneringen uit de tijd dat ik nog geen medicatie had. In die periode was ik episodisch en had ik 3 keer 4à5 weken per jaar om de dag 1 clusterhoofdpijn aanval. Dit is in de loop der jaren verergerd naar chronische clusterhoofdpijn met tot 6 aanvallen op één dag. Hierover zal ik later nog uitgebreid proberen te schrijven.

Clusterhoofdpijn aanval: beschrijving door de ogen van een patiënt

Ik zit rustig te werken aan mijn bureau wanneer het gebeurt. Het zal toch niet waar zijn zeker? Jammer genoeg is het wel waar. Ik zal het komende uur door de hel gaan.

De eerste aanzet van een clusterhoofdpijn aanval

Een aanval van clusterhoofdpijn komt zeer snel op. Waarschuwingen zijn er zelden, voor mij persoonlijk weet ik dat er een aanval zit aan te komen als mijn rechterneusgat licht verstopt begint te raken. Ik voel dan ook een subtiele druk achter mijn rechteroog. De moed zakt mij in de schoenen, het kan elk moment gebeuren nu. En ja hoor: luttele minuten na de eerste waarschuwing barst de oorlog in volle hevigheid los.

Oorlog in mijn hoofd

Een paar minuten na de eerste voorbode piekt de pijn al. Ik weet dat dit een uur gaat duren. Een vol uur doorbrengen terwijl er duizend hete poken achter mijn rechteroog in mijn hersenen boren. Een vol uur weet ik niet waar ik moet kruipen, een vol uur wil ik mijn hoofd tegen de muur bonken en als ik alleen ben doe ik dat ook. Alles wil ik doen om een seconde van deze verschrikkelijke pijn verlost te zijn.
Na 15 minuten vraag ik me af of het geen goed idee zou zijn om mijn rechter oogbal uit te lepelen. Ja, dat lijkt een prima idee om de enorme druk die achter mijn oog zit af te laten. Gelukkig heb ik de kracht niet om op te staan en een lepel te gaan halen. Nog drie kwartier te gaan. Ik kan niet stil blijven zitten, mijn voeten stampen nerveus op en neer. Mijn been trilt, ik grijp naar mijn hoofd.
Na 30 minuten zucht ik. Het lijkt alsof ik al uren onmenselijk zit af te zien en nu ben ik nog maar halfweg. De moed zakt mij nog eens in de schoenen, nòg 30 minuten. In mijn hoofd zijn dat uren. Ik sta op en begin te ijsberen, ik kijk naar de klok. Het lijkt alsof de klok achteruit tikt. Ik plof weer neer in mijn stoel en grijp nog eens naar mijn hoofd. Ik ram mijn vingernagels diep in mijn voorhoofd, jammer genoeg overstemt dat de immense pijn die de clusterhoofdpijn veroorzaakt niet.
Misschien helpt het om iets koud tegen de rechterkant van mijn voorhoofd te houden? Er staat een blikje frisdrank op mijn bureau. Als een bezetene rol ik dat heen en weer van mijn oogkas naar mijn voorhoofd en weer terug. Nee, ook dit kan de pijn niet verlichten. Ik neem mijn hoofd weer in mijn handen en schud van voor naar achter. Dit doe ik een tijd tot plots de pijn lijkt af te nemen.

De veldslag is voorbij

Zou het? Ik kijk naar de klok. Ja, een uur is verstreken sinds de oorlog is losgebarsten. Een uur lang heb ik in de hel gezeten. Zo snel de clusterhoofdpijn opkomt, zo snel is die weer weg. Het is ongelooflijk. Ik voel mij best wel goed nu. Niets is nog zichtbaar van de strijd die zich zojuist heeft afgespeeld. Alsof er niets is gebeurd zet ik mij weer recht op mijn stoel en werk ik verder, mijn collega vraagt of het gaat. Ja, het gaat goed. Overmorgen heb ik opnieuw een afspraak met het beest in mijn hoofd, maar dat is nog ver weg.

Dit was een typische clusterhoofdpijn aanval die ik op mijn werk te verduren kreeg. Telkens tussen 9 en 10u ’s morgens. Ik kon er mijn klok op gelijk zetten. Doordat ik mij na een aanval weer opperbest voelde heeft het lang geduurd voor ik naar de dokter gegaan ben met dit probleem. ’s Avonds als ik thuis was mankeerde ik immers niets. Pas later toen de clusterhoofdpijn frequenter voorkwam ben ik naar de dokter gestapt.